Sounds of silence

Verder gaat de reis, aangekomen in Te Anau. Hier mag ik de komende dagen de Doubtfull en Milford sound bezoeken. De eerste dag ga ik naar de Doubtfull sound. 
Word ‘s morgens opgehaald, en gaan naar Manapouri van daaruit over Lake Manapouri naar West Arm visitor centre, deze bootreis duurt ongeveer een uur. Dan weer in de bus, over een onverharde weg naar de haven van de Doubtfull sound. Eenmaal op de boot begint de reis pas echt. Het uitzicht is adembenemend, de rotspartijen en bergen schieten recht omhoog. Je kan je niet voorstellen hoe bomen op z’n steile wand kunnen hechten/groeien. Dolfijnen springen aan weerszijden van de boot omhoog en dansen schijnbaar moeiteloos om ons heen. De watervallen denderen met groot geweld naar beneden, de ene nog mooier en groter dan de andere. De hele boottocht duurt ongeveer drie en half uur. En de natuur laat zich van haar beste kant zien. De hele middag op het voordek gezeten, en heb menig petje voorbij zien vliegen. Op een moment stop de boot en de kapitein vraagt iedereen om gedurende 5min stil te zijn, hij stop de motoren en de stilte is oorverdovend. Dit is zoals hij later zegt “the sound of Silence” en zoals de natuur normaal klinkt. In één woord fantastisch. Na afloop van deze schitterende tocht worden we weer afgezet bij de haven om vervolgens de terugweg in omgekeerde richting te vervolgen. Het was een heerlijke dag, en de volgende dag……naar de Milford Sound. 
Ook deze dag begint vroeg. Worden opgehaald en in een klein busje naar de Milford Sound gebracht. Tussendoor stopt de chauffeur en laat ons de meest fascinerende punten zien. Hij neemt ons mee om kleine stukjes van de Milford Track te zien. Mirror Lake, Marions track en vele, vele meer. Als we eenmaal aankomen bij de haven lijkt het een soort vliegtuig terminaal, maar dan met allemaal andere boot maatschappijen die deze reis aanbieden. De Milford sound heeft de naam en doet deze naam eer aan. Bij het uitvaren worden we gelijk begeleid door twee dolfijnen die een groot stuk met de boot meezwemmen om vervolgens ineens te verdwijnen in de golfen. En verder vaart de boot tot het einde van de fjord. Daar op de rotsen liggen zeehonden heerlijk te genieten van de zon. Vol verbazing zie ik dat deze dieren op het land bijna log en lomp bewegen, maar als zij het water in springen ze helemaal in hun element zijn, snel en wendbaar schieten ze heen en weer om uit het niets weer uit het water omhoog te springen en op de rots belanden. Ook aan deze mooie dag komt een einde. De chauffeur haalt ons op en neemt ons nogmaals mee op mooie plekken en geeft uitleg hoe sommige plekken aan hun naam zijn gekomen. 
aan alle mooie dingen komt een einde. De groep met wie deze reis begon eindigde gezamenlijk met een afscheidsdiner. Iedereen was diep onder de indruk van dit mooie stuk natuur. En eindig ik mijn verhaal over “the sounds of silence” met de conclusie dat de mens eigenlijk maar heel klein is.