Adagio for strings

Hoe toepasselijk dat het op mijn laatste dag van het Zuidereiland de regen met bakken uit de hemel valt. Daarover later meer.
 

Was gestopt in Hokitika en vervolg mijn reis naar het noorden. Via Greymouth naar Punikaiki met de bekende Pancakerocks. In tegenstelling tot het zuiden is het hier heel goed geregeld, grote parkeerplaats speciaal voor alle toeristen. Het wandelpad langs de Pancakerocks is netjes aangelegd en voor bijna iedereen toegankelijk. De Rocks zij wederom een knap staaltje werk van moeder natuur opeengestapelde rotsformaties in grillige vormen. Gelukkig waait het behoorlijk en hierdoor geen last van de vervelende sandfly’s. 
Verder naar boven gereden en kom aan bij Cape Foulwind. Een mooie wandeling gemaakt langs een grote zeehonden kolonie (je ruikt ze eerder dan dat je ze ziet). Deze route heeft volgens het informatie bord Captain Cook ooit gelopen, maar ja, die is volgens mij overal aan land gekomen. Na een paar uurtjes lopen kom ik weer aan bij de auto en rij het laatste stukje naar Westport waar ik een werkelijk schitterend Air B&B huisje heb gevonden. Spullen neergezet en een welverdiende douche genomen. Opgeknapt en fris ga ik ergens een hapje eten, voordat ik voor mijn doen vroeg ga slapen. 

Als ik ‘s morgensvroeg wakker wordt gemaakt door vogels (en dat is mijn eigen schuld) (had de schuifdeur niet dicht gedaan) heerlijk een broodje gegeten en de spullen in de auto gelegd om een aantal uren te rijden. 
Via highway 6 naar Murchison door naar Richmond. Daar blijf ik de komende dagen overnachten. Moderne buitenwijk van Nelson. Deze Air B&B is prima, alles wat je nodig hebt is voorhanden en een prima locatie voor de volgende uitstapjes. 
Kaiteriteri heeft een klein strandje en toen ik eraan kwam heel weinig strandgasten. Duitsers herken je gelijk aan het gat wat ze graven😒 

Als het later drukker wordt besluit ik om door te gaan naar het Abel Tasman natuurpark. Een stevige klim met de auto maar het uitzicht is dan ook weer fenomenaal, als ik bijna boven ben aangekomen hoor ik Adagio for strings en hierdoor vormt dit samen ook een episch geheel. Een leuke niet te zware wandeling gaat naar Hawkes point, daar kan je niets anders doen dan even stil zijn en kijken. 

De volgende dagen gaan langs kleine plaatsjes zoals Motueka en Tākaka maar als je niet had geweten (door Google Maps) dat ze er waren was je er al doorheen gereden. Niet veel te zien behalve een oud scheepswrak. De koffie standjes onderweg zijn van goede kwaliteit en houden je goed wakker tijdens de lange autoritten. 
 

Vandaag, mijn laatste dag komt de regen met bakken uit de hemel en verblijf in Picton (Ferry stadje) morgen laat ik dit werkelijk schitterde eiland achter mij, neem vele hele mooie herinneringen mee en ben echt bij dat ik in staat ben geweest om dit te mogen ervaren. Heb geleerd dat je de raad van lokale mensen kan opvolgen betreft goed eten, New Zealanders zijn uitermate vriendelijk en hulpvaardig. In één woord samengevat, episch❤️💯🫶🏼👍🏼